ഒരു പനിനീര് പൂവിന്റെ ഓര്മയ്ക്ക്
ആകാശ മുറ്റത്ത് സന്ധ്യ വിതറിയ
ചെഞ്ചായ വര്ണ്ണങ്ങള് തൂത്തു മാറ്റി
വെന്മയാല് പുത്തന് കുമ്മായം പൂശുന്നു
പൗര്ണമിരാവിന്
ചന്ദ്രബിംബം
അന്നാ രാവിന്റെ വാതില് തുറക്കവേ
വന്നു നീ ഞങ്ങളില് ഒന്നിച്ചു ചേരുവാന്
എത്രയോ സന്ധ്യകള് സൗഹൃദചിത്രങ്ങള്
ഓര്മ്മ തന് ചുവരില് നാം പതിച്ചു വെച്ചു
മൃദുലമാം ഇതളുകള് ആക്കി നാം രജനി തന്
ഇരുളിനെ പൂക്കള് നിറഞ്ഞൊരു മഞ്ചമാക്കി
നമ്മളന്നറിഞ്ഞു
മനസ്സുകള് ഒന്നെന്നറിഞ്ഞു
വിങ്ങിയ ദുഃഖങ്ങള്
അതില് വീണലിഞ്ഞു
ഹൃദയങ്ങള് തുറന്നു നാം ശോകം മറക്കുവാന്
വ്യസനങ്ങള് മറന്നു പുതു ലോകം ചമക്കുവാന്
അപരന്റെ അധരങ്ങളില് നിന്നുതിരുന്ന വാക്കുകള്
എരിയുന്ന മനസ്സിന്നു മധുവാം മരുന്നായി
എന്നിട്ടുമെന്തേ എല്ലാം മറന്ന പോല്
കണ്ണീരു നല്കി നീ യാത്രയായി
കതിരിടും മുമ്പേ പൊഴിയുവാന് എന്
ഖല്ബില് പൂവായി വിടര്ന്നതെന്തിനു നീ
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ